Note (ทำความเข้าใจกันก่อนอ่านบล็อก)
- บล็อกนี้ทำขึ้นเพื่อต้องการรีวิวหนังสือที่เจ้าของบล็อกชื่นชอบ เพราะฉะนั้นความเห็นในบล็อกนี้ จึงล้วนแล้วแต่เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของเราเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
- อนึ่ง เนื่องจากเราไม่ใช่นักเขียนหรือนักวิจารณ์มืออาชีพ ข้อเขียนในบล็อกจึงไม่สามารถนำไปใช้อ้างอิงได้ โดยจุดประสงค์มีไว้เพียงเพื่อประกอบการตัดสินใจในการเลือกหาหนังสืออ่านเท่านั้น
- เนื้อหาบางตอน อาจมีการพูดถึงเนื้อหาในหนังสือมากเกินไป ก็ขออภัยหากทำให้เสียอรรถรสไปบ้าง
- หากมีข้อสงสัย ข้อแนะนำ ข้อติชม หรือแม้กระทั่งข้อขัดแย้ง สามารถเขียนลงในคอมเมนท์ได้เลย แล้วเราจะมาตอบค่ะ
- ในทุกข้อผิดพลาดที่ปรากฏในบล็อกนี้ ทั้งข้อมูลหนังสือและการพิมพ์ผิด ทางเราก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ
หนังสือที่นำมารีวิว ส่วนใหญ่เป็นหนังสือที่เราชอบเป็นการส่วนตัว ซึ่งจะมีทั้งเก่าและใหม่บ้าง ก็ขอให้ติดตามอ่านดู เผื่อจะมีเล่มที่ชอบบ้างนะคะ ^^
--------------------------------------------------------------------------------------------
ประเดิมวันแรกกับหนังสือเรื่อง...
เพื่อนทางจดหมาย (Penpal)
ผู้เขียน : โยชิมุระ ทัตสึยะ
ผู้แปล : ฐิติพงศ์ ศิริรัตน์อัสดร
สำนักพิมพ์ : สำนักพิมพ์บลิส (http://www.blisspublishing.co.th)
ประเภท : JBook Horror
เรื่องย่อ (จากเว็บสนพ.บลิส)
มิซึโฮะเป็นสาวมัธยมปลายช่างฝัน เธออยากมีเพื่อนทางจดหมายไว้เขียนถึงกันแก้เหงา
และแล้วก็มีจดหมายมาจากคนสี่คน นักเรียนม.ต้น สาวม.ปลาย แม่บ้านวัยกลางคน และหนุ่มนักศึกษา
มิซึโฮะไม่ชอบบางคน และถูกใจบางคน ขณะเธอกำลังคิดว่าจะตอบกลับอย่างไรดี
ปรากฏว่าหนึ่งในนั้นถูกฆ่า และมีอีกหนึ่งรายแอบมาสืบหาบ้านของเธอ
มิซึโฮะเริ่มกลัว... เหตุใดมิตรภาพจึงกลับกลายเป็นฆาตกรรม
--------------------------------------------------------------------------------------------
หนังสือเล่มนี้ได้มาเมื่อตอนงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติที่ผ่านมา เมื่อเดือนมีนาคม วันที่ไป โชคดีมากที่ได้เจอคนแปล เลยได้ลายเซนต์เค้ามาด้วย
เพิ่งจะอ่านจบเมื่อวาน ความรู้สึกของเรื่องราวเลยยังคงหลงเหลืออยู่ คิดว่าหยิบเล่มนี้มารีวิวเลยจะดีกว่า เพื่อไม่ให้ความรู้สึกตัวเองหายไป
พูดถึงเรื่องเพื่อนทางจดหมาย ทำให้เรานึกถึงเมื่อครั้งสมัยเรียนมัธยมได้ ที่ช่วงนึงเค้าฮิตๆการหาเพื่อนทางจดหมาย หรือเรียกว่า Penfriend เราเองก็มีอยู่สามสี่คน แต่ที่ติดต่อกันนานที่สุดราวๆสองปี ก็คือเพื่อนที่ชื่อแอนนา เป็นคนเยอรมัน แต่ก็เลิกติดต่อไปตอนที่เราเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ด้วยเหตุผลว่าไม่มีเวลาและขี้เกียจ ^^" ซึ่งตอนนั้นเค้าจะเน้นไปทางเพื่อนต่างประเทศมากกว่าเพื่อฝึกภาษาไปด้วย ต่างจากตัวเอกของเรื่องนี้ที่หาเพื่อนเฉพาะในประเทศของตัวเองเท่านั้น
เริ่มต้นเปิดเรื่องมา ก็ให้บรรยากาศสบายๆไม่กดดัน เนื้อเรื่องพาเราไปรู้จักกับตัวเอกของเรื่อง เด็กสาวม.ปลายธรรมดาชื่อ คาตะกิริ มิซึโฮะ เด็กคนนี้ก็เป็นเด็กม.ปลายที่ค่อนข้างต่างจากเด็กวัยเดียวกัน (ในความรู้สึกเรานะ) ถ้าเด็กอายุสิบเจ็ดทั่วไป น่าจะติดเพื่อน ไม่ค่อยชอบความสันโดษ แต่มิซึโฮะต่างจากคนอื่นโดยสิ้นเชิง ถึงจะมีเพื่อน มีสังคม แต่ดูเหมือนจะไม่มีเพื่อนสนิทที่เรียกได้ว่าสนิทใจจนถึงกับจะเปิดอกพูดได้ทุกเรื่อง
แล้วบุคลิกของมิซึโฮะเนี่ย ออกจะเป็นพวกขี้ระแวง หวาดกลัว คิดมาก แล้วก็คิดเล็กคิดน้อยไปหน่อยนะ (สังเกตได้จากตอนที่เธอลงชื่อในนิตยสารหาเพื่อน แล้วกลัวเพื่อนในห้องจะมาเห็น)
การพบเจอกันของมิซึโฮะกับนิตยสารหาเพื่อนทางจดหมาย ดูจะเหลือเชื่อเกินไปหน่อยสำหรับเรา ฉากตรงนี้ให้ความรู้สึกแนวหนังสยองขวัญมากกว่า เหมือนเวลาไปเจอสิ่งของต้องคำสาป ทั้งที่รู้ว่าไม่น่าสนใจหรือไม่ควรหยิบ แต่มันจะมีพลังบางอย่างดึงดูดให้เราหยิบหรือเก็บมันขึ้นมาจนได้ รวมทั้งตอนเขียนข้อความแนะนำตัวลงนิตยสารด้วย ด้วยนิสัยอย่างมิซึโฮะที่ไม่น่าจะเป็นคนคล้อยตามในเรื่องนี้ง่ายๆ ยังทำได้เลย แล้วสุดท้ายก็ต้องมานึกเสียใจภายหลัง (อ่านถึงตรงนี้แล้ว แอบคิดมั้ยล่ะว่าจริงๆ ไอ้นิตยสารเล่มนี้มันต้องมีคำสาปอะไรแหงๆ)
เรื่องราวดำเนินมาเรื่อยๆ เมื่อจดหมายจากบุคคลสามคนถูกส่งมาหามิซึโฮะ ไม่ว่าจะเป็นจดหมายจากเด็กสาวม.ปลายธรรมดา แต่มิซึโฮะกลับรู้สึกว่าเนื้อความไร้สาระ จดหมายจากเด็กม.ต้นที่อยากมีพี่สาว แต่ว่าเนื้อความในนั้นกลับชวนให้มิซึโฮะขยะแขยง และจดหมายจากแม่บ้านวัย 45 ปี ที่เนื้อความแปลกประหลาดกว่าใครเพื่อน
มาถึงตอนนี้ไม่ต้องเดาก็รู้ได้ว่า มิซึโฮะเสียใจกับการกระทำของตัวเองสุดๆที่ลงชื่อหาเพื่อน แต่เมื่อจดหมายอีกฉบับถูกส่งมาจากชายหนุ่มนักศึกษามหาวิทยาลัย มิซึโฮะก็มีท่าทีเปลี่ยนไปในทันที เธอหลงรักเด็กหนุ่มคนนั้นจากลายมือของเค้า!
ในความคิดคนทั่วไปต้องบอกว่าบ้าทีเดียว ที่หลงรักคนโดยไม่เคยเจอหน้าค่าตา หรือรู้จักนิสัย แต่ในความเป็นจริง ทุกวันนี้ก็มีอยู่เหมือนกันในโลกไซเบอร์ คนบางคนก็ตกหลุมรักคนจากตัวหนังสือที่ปรากฏอยู่ในเว็บบอร์ดมากมาย
มิซึโฮะโต้ตอบจดหมายกับยูอิจิเพียงคนเดียวเท่านั้น ส่วนอีกสามฉบับเจ้าปัญหา มิซึโฮะตัดสินใจหาที่ปรึกษา แต่ไม่ใช่พ่อแม่ผู้ตื่นตูมของเธอแน่นอน มิซึโฮะเลือกที่จะปรึกษากับกรรมการนักเรียนประจำห้อง แต่ก็ดูจะไม่ช่วยอะไรได้มากนัก ซ้ำร้ายยังทำให้เรื่องที่เธอหวาดกลัวอย่าง การที่คนในห้องและเด็กอันธพาลที่ตามเกาะแกะเธอรู้เรื่องที่เธอลงข้อความหาเพื่อนในนิตยสารนั้น เป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาทันที
ระหว่างนั้น มิซึโฮะต้องหวาดหวั่นไปกับเรื่องที่ว่าเพื่อนทางจดหมายของเธอคนหนึ่งได้ถูกฆาตกรรมเสียแล้ว แม้ตำรวจจะไม่ได้โยงเรื่องราวมาถึงมิซึโฮะ แต่ใครจะรู้ว่าเรื่องนี้ภายหลังก็เกี่ยวข้องกับเธออย่างไม่ต้องสงสัย
มิซึโฮะตัดสินใจพึ่งพิงเด็กนักศึกษาที่มีชื่อว่ายูอิจิแทน เด็กสาวช่างฝัน อ่อนต่อโลก เมื่อได้พบจดหมายที่แสนสุภาพก็เลยไม่คิดถูกผิดอะไรทั้งนั้น เธอเล่าเรื่องความผิดปกติของจดหมายทั้งสามฉบับที่มาจากผู้ส่งที่ต่างกันให้ยูอิจิฟังผ่านทางจดหมาย
แล้วเรื่องราวที่แสนน่าสะพรึงกลัว อันเป็นชนวนเหตุแห่งความน่าสะพรึงกลัวก็ได้เกิดขึ้น...
เพื่อนทางจดหมาย...มีผู้เขียนคนเดียวกับเรื่อง โทรศัพท์มือถือ (ที่จะรีวิวภายหลัง) ต้องบอกว่าแนวเรื่องของทั้งสอง มีโครงเรื่องที่คล้ายคลึงกัน แต่เพราะเราไปอ่านเรื่องโทรศัพท์มือถือก่อน เพื่อนทางจดหมายเลยให้เนื้อหาที่อ่อนกว่าทันที
ไม่ใช่ว่าจับผิด แต่ช่องโหว่ในเรื่องนี้มีมากเหลือเกิน พออ่านจบแล้ว ให้ความรู้สึกว่าเนื้อเรื่องสนุกเฉพาะตอนติดตามอ่านเท่านั้น แต่พอจบตัวอักษรตัวสุดท้าย แล้วมานั่งทบทวนอีกที ถึงได้รู้สึกว่าเนื้อเรื่องมันกลวงโบ๋ชะมัด ถ้าเทียบกับโทรศัพท์มือถือแล้ว เรื่องนั้นยังทำได้ดีกว่าเยอะเลย
ผลงานอื่นของโยชิมุระ เรายังไม่ได้อ่าน นอกจากสองเรื่องนี้ที่บลิสเอามาแปล แต่จากตอนจบของเรื่องนี้ ทำให้เราพอจะเดาได้ว่าคนเขียนชอบทิ้งท้ายไว้อย่างเป็นปริศนา (คือ จบแบบไปคิดต่อเอาเองน่ะ)
คะแนน : 6.5/10
เหตุผล : ให้ความรู้สึกสนุก ระทึก ชวนอ่าน แต่พอกลางเรื่องก็เดาเกือบได้ทั้งเรื่อง จุดที่มีให้จับผิดหรือน่าสงสัย ยังมีอยู่เยอะแยะ อ่านจบแล้วก็จบกันเลย
--------------------------------------------------------------------------------------------
credit ภาพ : สำนักพิมพ์บลิส
