โทรศัพท์มือถือ (Ke--tai)

ผู้เขียน : โยชิมุระ ทัตสึยะ
ผู้แปล : รัตน์จิต ทองเปรม
สำนักพิมพ์ : สำนักพิมพ์บลิส (http://www.blisspublishing.co.th)
ประเภท : JBook Horror

เรื่องย่อ (จากเว็บสนพ.บลิส)
ฝันร้ายมาเยือนในกลางดึก เมื่อฮะสึกิได้รับโทรศัพท์ประหลาด
ปลายสายเป็นเสียงร้องโหยหวนของเพื่อนสนิทซึ่งกำลังถูกฆ่า
นั่นเป็นฉากแรกของฆาตกรรมสยดสยองที่ฆาตกรถ่ายทอดสดทางโทรศัพท์มือถือ
ก่อนจะตามมาด้วยฉากที่สอง ที่สาม และที่สี่
ซึ่งเริ่มต้นอย่างน่าสะพรึงกลัว
ด้วยเสียงเรียกจากหมายเลขโทรศัพท์ของเหยื่อรายก่อน

--------------------------------------------------------------------------------------------

เรื่องนี้ไปซื้อรอบที่สองของการไปเยือนงานหนังสือ เพราะว่ารอบแรกไปแล้วมองไม่เห็น (พลาดไปได้ไงหว่า) ทั้งที่หน้าปกชวนดึงดูดแบบนี้ ไม่น่าจะหลุดรอดสายตาของเราไปได้ (หน้าปกสยองๆแบบนี้น่ะแหละ 555+)

โทรศัพท์มือถือ...มีคนเขียนคนเดียวกับเรื่อง เพื่อนทางจดหมาย ที่เขียนไปในเอนทรี่ที่แล้ว แล้วก็อย่างที่บอกไว้ว่า เรื่องนี้เนื้อหาแน่นกว่าเยอะ

ว่าด้วยครอบครัวพนักงานกินเงินเดือนธรรมดาที่หวงลูกสาวเกินเหตุ อีกทั้งยังหัวโบราณ เค้าเกิดอาการประหลาดอย่างนึงขึ้น เรียกว่า อาการตาเหลือก ซึ่งเกิดขึ้นบ่อย แม้จะไม่ทุกวัน แต่ก็เป็นประจำ ทุกครั้งที่เกิดอาการนี้ มักจะรอดพ้นสายตาของผู้เป็นภรรยาไปได้ จนเช้าวันนั้นที่ภรรยาได้รู้เรื่องขึ้นมา...

แล้วเรื่องก็เล่าถึงกองบรรณาธิการนสพ.ฉบับเย็น ว่าด้วยหัวข้อที่จะถูกนำมาใช้เป็นคอลัมน์พิเศษประจำสัปดาห์ หัวหน้ากองผู้ดุดันเลือกที่จะใช้หัวข้อที่เกี่ยวกับมือถือที่ข้องเกี่ยวกับผู้คน แต่คิมิโอะ ชายหนุ่มบุคลิกประหลาด ได้นำเสนอมุมมองพิเศษที่น่าสนใจยิ่งกว่าหัวข้อธรรมดาอย่าง มารยาทที่เปลี่ยนแปลงไปของวัยรุ่นกับการใช้โทรศัพท์

โดยหัวข้อที่เค้านำเสนอ คือ มนุษย์ที่ถูกโทรศัพท์มือถือดูดสมอง

พออ่านมาถึงตรงนี้ เราก็แอบขำกับการกระทบกระเทียบเปรียบเปรยการใช้มือถือของคนได้อย่างเจ็บแสบ ทุกวันนี้เราแทบปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ถ้าวันนี้ไม่เอามือถือมา มันจะกังวลอย่างบอกไม่ถูก เบอร์โทรศัพท์ที่บันทึกไว้เป็นร้อยเบอร์ ลองมือถือหายไป ก็เท่ากับตัดขาดจากเพื่อนทันที แม้แต่บางคนยังจำไม่ได้เลยว่าเบอร์มือถือตัวเองน่ะ เบอร์อะไรกัน

เรื่องดำเนินต่อมาถึงตอนที่มารดาของคิมิโอะเกิดอาการสงสัยในมือถือสีเงินที่แปะรูปถ่ายสติกเกอร์จนพร้อยไปทั้งเครื่อง แม้กระทั่งที่ห้อยมือถือ ยังเป็นดอกชบาสีชมพูนั้น แม่ของคิมิโอะรู้สึกแปลกกับมือถือเครื่องนั้น ดูยังไงก็ไม่ใช่มือถือที่คนอย่างลูกชายเธอควรจะมีในครอบครองได้เลย แต่รู้ดีว่าถึงจะถามอะไรไป ก็คงไม่ได้คำตอบจากลูกชายเธอที่ตอนนี้ใครๆก็มองว่าเป็นคนวิตถารไปได้หรอก (ขนาดหลอกถามไปนิดนึง พ่อลูกชายตัวดียังตัดพ้อเลยว่า แม้แต่แม่เค้าก็ยังมองเค้าเป็นพวกวิตถารไปเสียแล้ว)

แล้วเรื่องเลวร้ายก็เกิดขึ้น เมื่อฮะสึกิ เด็กนักเรียนม.ปลาย ลูกสาวดาราดังที่หย่าขาดจากสามีเพราะความแตกต่างกันสุดขั้ว ได้รับโทรศัพท์กลางดึก หลังจากเพิ่งวางสายจากเพื่อนสนิทลูกสาวของคนที่เกิดอาการตาเหลือกในต้นเรื่อง (เราจำชื่อไม่ได้) โทรศัพท์ที่ดังขึ้นมาจากเพื่อนสนิทอย่างยูกะที่ฮะสึกิยังแปลกใจ เพราะปกติยูกะไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้โทรศัพท์ตอนกลางคืน แม้จะเป็นมือถือก็ตาม

แล้วบทสนทนาของโทรศัพท์ครั้งนั้นก็เป็นเรื่องราวฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนฮะสึกิ เพราะมันคือโทรศัพท์ที่ถ่ายทอดสดทางเสียงของการถูกฆาตกรรมของยูกะนั่นเอง!

หลังจากการตายของยูกะ ก็เกิดเหตุฆาตกรรมเช่นนี้อีกหลายราย โดยเหยื่อส่วนใหญ่ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันเลย ทั้งหมดเกิดขึ้นโดยฆาตกรต่อเนื่องคนเดียวกันทั้งหมดหรือไม่ แล้วอะไรจะเกิดขึ้น เมื่อจู่ๆคิมิโอะ ชายหนุ่มประหลาดน่าสงสัย พูดออกมาหน้าตาเฉยว่า เค้าคือฆาตกรเองน่ะแหละ

เรื่องราวต่อจากนั้นเป็นอย่างไร ไปติดตามอ่านต่อเอาเองนะจ๊ะ

ก่อนอื่นต้องขอพูดถึงข้อดีของเรื่องนี้เลย ตรงที่ว่าคนเขียนผูกเรื่องให้เราติดตามได้เรื่อยๆ แล้วก็มีการโยงคนนั้นคนนี้ให้มีส่วนน่าสงสัยกับการเป็นฆาตกร จนเรายังแอบงงไปด้วย แล้วสุดท้าย เราก็โดนหลอกจนได้

เรื่องนี้ทำได้ดีกว่าเพื่อนทางจดหมายเยอะ อาจเป็นเพราะฆาตกรตัวจริงเป็นสิ่งที่เราคาดไม่ถึงล่ะมั้ง อะไรหลายๆอย่างที่ไม่น่าเชื่อ เลยกลายเป็นสิ่งที่เรายอมรับว่า...

ถ้าต้นเหตุมาจากสิ่งนั้นจริงๆล่ะก็ ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

สิ่งที่ทำให้เราไม่ชอบใจหน่อยๆ ก็คงจะเป็นการลงโทษผู้ที่เกี่ยวข้องในเรื่องแบบที่ดูไม่สมเหตุสมผลหรือยุติธรรมเลยสักนิด คนนึงถูกฆ่า อีกคนก็น่าจะได้รับผลแบบเดียวกัน แต่กลับแค่ทำให้ทรมานทั้งเป็น (หรือไอ้แบบนี้จะเป็นการลงโทษที่หนักหนามากกว่ากันนะ) รวมถึงข้อผิดพลาด(ที่น่าจะเป็นข้อผิดพลาดประจำตัวคนเขียนไปแล้ว) นั่นคือ ช่องโหว่ต่างๆและการลืมบทบาทของตัวละคร ถึงตัวละครตัวนั้นจะไม่เด่นหรือไม่ได้มีผลกระทบกับตอนจบของเรื่องเท่าไร แต่การที่พูดถึงเค้าเยอะ แล้วยังปูพื้นถึงการกระทำของเค้าเสียยาวเหยียด แต่พอสุดท้าย กลับไม่ได้พูดอะไรอีกเลย เหมือนลืมไปว่าเคยมีตัวละครนี้อยู่ด้วย สำหรับเราแล้ว เราคิดว่าเป็นจุดบกพร่องใหญ่ทีเดียว

สำหรับเรื่องนี้ พออ่านถึงตอนเฉลย ก็ให้ความรู้สึกเหมือนอ่านเรื่อง Missed call แต่ว่ามันไม่สยองขวัญเท่าเรื่องนั้นหรอกนะ เรื่องนี้มีปมให้คิดตามอยู่เหมือนกัน (บางตอนก็ตลกด้วย)

แต่สิ่งนึงที่ได้จากเรื่องนี้ คือ การที่เราถูกครอบงำโดยเทคโนโลยีมากเกินไป จนบางทีเราอาจจะขาดความเป็นตัวของตัวเองไปก็ได้ ถ้าไร้ซึ่งอุปกรณ์ไฮเทคเหล่านี้...

และอย่าตัดสินคนจากภายนอกเป็นอันขาด คนที่ดูไม่มีพิษภัยอะไร เค้าอาจจะเป็นคนที่น่ากลัวที่สุด และคนที่ดูน่ากลัวที่สุด อาจจะดีกว่าที่คาดไว้เชียว

คะแนน : 7.5/10
เหตุผล : เนื้อเรื่องออกแนวเพ้อๆดี แต่ก็เป็นไปตามที่คิดว่าจะจบยังไง เดาได้ไม่ยาก จุดบกพร่องยังมีเหมือนในเพื่อนทางจดหมาย ดูท่านี่คงเป็นเอกลักษณ์ของเค้าไปแล้ว สนุกแต่จบได้ไม่ประทับใจเท่าไร

--------------------------------------------------------------------------------------------

credit ภาพ : สำนักพิมพ์บลิส